Siem Reap en Angkor Wat

Siem Reap

Om 8.30u komen ze met een privébusje halen om de tempels te bezichtigen. We kijken ernaar uit. Eén nadeel: het regent. Niet de perfecte manier om de dag te starten, maar we gaan ervoor.

Eerst naar de Bayon-tempel. Dat is een gigantisch bouwwerk van ettelijke vierkante kilometer groot. Het is veel klimmen en klauteren en het is vochtig en warm, best lastig.

Je kunt niet geloven dat de mensen dit in die tijd verwezenlijkt hebben (we spreken over de 12^de eeuw). Ze waren alleszins met veel, dat is zeker. En dat er veel doodgevallen zijn, dat is ook zeker.

We hebben in de voormiddag een viertal tempels bezocht. Ondertussen is het wel gestopt met regenen, gelukkig, maar nu wordt het wel warmer en warmer.

Het rare is dat je buiten minder zweet dan in de tempels zelf, we zijn werkelijk doorweekt van het zweet.

Het is wel op 2 manieren lastig: ten eerste fysiek maar ook geestelijk. Onze gids doet enorm zijn best om alles van de tempels uit te leggen qua ontstaan, bouwwerk, betekenis en godsdiensten, maar we moeten ons enorm inspannen om zijn “Engels” te begrijpen. Erg vermoeiend.

Voor de liefhebbers, hieronder de bezochte tempels in de voormiddag:

· Bayon

· Baphoun

· Preah Phithun

· North en South Khlean

· Elephant Terrace,

· Ta Prom

· Bantaey Thom

Tegen de middag is Carine het grondig moe (ze is niet de enige) en hij heeft het waarschijnlijk gemerkt. We gaan iets drinken en eten. Die gasten hebben blijkbaar nooit dorst.

We eten allebei spring rolls en we verwachten dat dit een beetje dezelfde zijn als in Thailand of Vietnam, maar wat er daar in zit, bah, niet te vreten. We eten er voor de schijn een paar op (ik 2 en Carine 3) maar de rest laten we staan. Dit eten we hier in Cambodja dus niet meer.

Met vernieuwde moed beginnen we aan de namiddag. Onze kuiten en billen beginnen al wat stijf te worden van de vele kilometer maar we bijten door want: mijn favoriet staat nu op het programma, namelijk één van de 7 wereldwonderen, de Angkor Wat.

We worden niet teleurgesteld. Het is een gigantisch bouwwerk, magnifiek. Wel veel wandelen en veel trappen maar we hebben het ervoor over.

Ik hoop dat mijn foto’s wat gelukt zijn, want ik heb sedert we in Cambodja zijn nog geen enkele foto kunnen posten wegens te zwakke internetverbinding.

Om 15.00u was onze toer gedaan en waren we blij dat we allebei een lauw badje konden nemen om de spieren te ontspannen.

Rond 18.00u zijn we dan weer de stad ingetrokken om wat te eten.

Schitterend restaurantje gevonden (werkelijk toevallig) waar ze Vietnamese hot-pot serveren. Het was eg lekker. Achteraf nog een dessertje (ik een sorbet van 2 smaken fruit en Carine geflambeerde banaan).

Nu zitten we al terug op de kamer want onze spieren beginnen (ondanks het lauwe bad) toch erg stijf te worden. Bovendien zit ik met een nogal vervelende verkoudheid, maart we zien morgen wel.

Daaaaaaaag.

Carine en Eddy.

Naar Cambodja

Naar Cambodja

Zoals afgesproken zijn ze perfect om 7.00u aan het hotel om ons op te pikken. We hebben chance. We hebben een hele minibus voor ons alleen. Luxe.

’t Is maar goed ook want de reis naar de grens duurt een goede 4 uur.

Onderweg even gestopt voor een sigaret- en plaspauze en weer weg.

Iets na 11.00u zijn we aan de grens, waar een andere begeleider ons staat op te wachten.

Die gasten mogen ons wel niet begeleiden om over de twee grensposten te geraken. Dat moeten we zelf doen.

Eerst uitmelden aan de grenspost van Thailand. Miljaar, er staan 5 rijen van zeker 100 man. De beambte komt af en zegt ons aan te schuiven aan loket 4. Even kijken. Ewel merci, er staan hier maar 2 man. Gelukkig want het is hier bloedheet.

Nu naar de grenspost van Cambodja. Dat is zo’n 300m verder. In 40° C sleuren met 2 grote rugzakken en 1 handbagage, ik verzeker het u, het is geen lachertje.

Bureautje binnen. Er staan maar 5 man voor maar hier duurt het blijkbaar veel langer. Toch zonder problemen over de grens geraakt. Dan met de bus naar een terminal 5 minuutjes ver en dan de auto in voor onze rit naar Siem Reap.

De nieuwe weg is sedert verleden jaar afgewerkt dus gaat het nu wat sneller, zo’n 2 uur.

Ingecheckt in ons hotel Casa Angkor. Een leuk verzorgd hotel met zwembad.

Sorry mister, the room not ready yet. De aangekondigde 5 minuten bleven maar duren. Ondertussen lezen we de brochure van het hotel en we zien dat het maar 40 $ scheelt tussen een standaard kamer en de suite.

Naar de balie en gevraagd hoeveel we moeten opleggen om drie nachten de suite te boeken ipv de gewone kamer. Oh, mister, I have to talk to management. Na nog een korting gevraagd te hebben komen ze terug. We kunnen de suite hebben voor 100 $ voor de 3 nachten. Eén keer, twee keer, verkocht.

Nu zitten we in een leuke suite met mooie badkamer, living en grote slaapkamer. ’t Is tenslotte congé, hé.

Ik had om 4.30 u afgesproken met een gids die ik al in België geboekt had. Hij was op de afspraak. Vanavond een tocht naar de Tonlé Sap-meer, het grootste meer van Azië. OK, en het is inderdaad groot. In de droge periode meet het 150km op 36km. Je waant je op zee.

Op dat meer hebben we een drijvend dorp bezocht, waarvan er zo’n 120 zijn. Ongelooflijk hoe de mensen nog op die manier kunnen leven. Op zulke momenten besef je goed verwend we zelf zijn en hoe goed we het hebben.

Na de tocht op het meer zijn we nog iets gaan eten in Siem Reap-stad. We zijn naar de Red Piano geweest, uitgebaat door een Belg. We hebben die vent zelf niet gezien maar in elk geval heb ik een Duvel achter de kiezen gedraaid. Leffe hadden ze niet dus Carine heeft een lokaal bietje gedronken, maar ook lekker.

Voilà zie, onze dag zit er weeral op. Morgen starten we om 8.30u om de hele dag tempels te kijken. Maar het gaat tenslotte over één van de 7 wereldwonderen, de Angkor Wat. We zijn benieuwd.

We houden jullie op de hoogte. Tot dan.

Carine en Eddy.

Naar Bangkok

Terug naar Bangkok

Vandaag mogen we eens uitslapen. Het is een rustdag in de koers. Als de coureurs dat mogen, dan mogen wij dat ook. Nè.

Rustig ontbijtje, dan inpakken, de was die vers is wegsteken en een taxi bellen.

Met het vliegtuig om 14.35u vertrokken vanuit Chiang Mai naar Bangkok, waar we een uurtje later toekomen.

Ingecheckt in het New World City hotel. Een lange naam voor een gewoon hotelletje. Kamers zijn proper en daar stopt het bij.

Enig voordeel is dat het hotel maar enkele straten ver is van Khaosan Road.

Khaosan Road is de backpackers-straat van Bangkok. Het is er altijd heel druk. Deze straat wordt vooral bezocht door rugzaktoeristen, omdat je er werkelijk alles vindt.

We zijn nog even naar een reisbureautje geweest. Carine ziet het niet zitten om, als we terugkomen van Cambodja om het reisschema te volgen. Het is dan ook nogal vermoeiend.

Zo zou het normaal gaan:

· Vlucht van Phnom Penh (Cambodja) naar Bangkok (aankomst om 10.50u)

· Nachttrein naar Surat Thani om 19.00u. dat betekent dus dat we van rond 11 uur in de voormiddag tot 19.00u in Bangkok moten rondzeulen met al onze bagage.

· Om 8.45u de volgende dag de bus naar de kust nemen en dan wachten op de ferry naar Koh Samui.

· Dan naar het hotel.

Nu gaat het op de volgende manier:

· Vlucht van Phnom Penh naar Bangkok (aankomst om 10.50u)

· Vlucht van Bangkok naar Koh Samui om 14.45u (aankomst om 15.50u)

· Naar het hotel

We zijn dan ook een avond en nacht langer in Koh Samui. Tijd genoeg dus om een lekkere langoest te gaan eten.

Wat denk je, het scheelt nog een beetje hé?

Voilà, da’s dan ook geregeld. Het kost wel een beetje meer, maar we hebben er ook de gemakken van terug.

Nu nog iets gaan eten (lekkere spaghetti bolognese en een pizza capriccioso en dan terug naar het hotel.

Vanavond vroeg onder de dekens want morgenvroeg komen ze ons al om 7.00u halen om naar de grens met Cambodja te vertrekken, maar dat kunnen jullie dan later nog wel lezen.

Bye.

Carine en Eddy.

Terug naar Chiang Mai

Met de auto in het noorden dag 4

Vandaag moeten we terug naar Chiang Mai, waar we vanavond de auto terug moeten inleveren.

We staan wel op tijd op want het is een lange weg (275 km).

De trip gaat vooral over grote wegen en daar is niet zoveel te beleven.

We maken maar 3 stops. Eén stop aan de witte tempel net buiten Chiang Rai, één om een koffie en een frisdrankje in onze kop te duwen en één aan een hotspring.

Bij de hotspring (warmwaterbron) heb je nog maar een halve stap uit je auto gezet of ze zijn daar al. Boiled egg, sir ? Wat ben ik nu met een gekookt ei ? Onze frank (euro) valt niet direkt maar als we naar één van de eerste kleine bronnetjes gaan kijken dan weet je onmiddellijk waarom. In de eerste bron kun je inderdaad uw eieren (niet letterlijk opnemen, aub) koken. Opletten dat ik niet dicht kom. Subiet geeft Carine me nog een duwtje en dan kan ze kiezen, ze haalt er mij na 4,5 minuten uit en dan zijn het zachtgekookte en anders zijn het harde.

We logeren in hetzelfde hotel waar we gestart zijn. Om 17.00u komen ze onze auto ophalen. Gelukkig geen schade.

’s Avonds nog eens naar Antique House geweest om te eten. Ik neem er een Kantoke-set. Dat zijn vier verschillende pla’s in eens. De soep geparfumeerd met anijs (waarschijnlijk door de venkel), daar moet je voor zijn. De rest smaakt voortreffelijk.

Daarna nog even naar de avondmarkt waar ze zoals gewoonlijk steeds dezelfde spullen verkopen en dan in onze duiker.

Salut.

Carine en Eddy.

Met de auto dag 3

Met de auto in het noorden dag 3

Vannacht zijn we opgeschrikt door een zeer hevig tropisch onweer. Bliksemen, regenen als de beesten en waaien, ongelooflijk. Natuurlijk valt hier dan ook de elektriciteit uit en dat is ‘s morgens nog altijd zo.

De mensen hebben wat moeite om het ontbijt klaar te maken, maar dat lukt toch. Op zo’n moment sta je eens stil wat we nu allemaal niet meer kunnen doen als de stroom uitvalt.

We rijden van Mae Salong naar de Gouden Driehoek. Eerst besluiten we naar een zogezegd heel mooie tempel te gaan kijken, de Doi Tung. Eens daar geraakt (we hadden toen al tweemaal dezelfde weg genomen) zijn we er toch geraakt. Vaneigens dat heel dat spel net nu volledig in de stellingen staat. Iedereen is er druk aan het werk met metselen, pleisteren, vloeren, … Weg hier, ik denk subiet dat ik weer op mijn werk zit.

En dan begon het spel. Ik weet uit ervaring dat het hier niet makkelijk is om in de bergen de weg te vinden maar we doen opnieuw tweemaal dezelfde weg. Even een pauze inlassen en naar de kaart kijken.

Ja, waar nu naartoe ? Aha, er is hier nog een weg naar links. We lijken geluk te hebben, er staat een wegwijzer naar Mae Sai (waar we voorbij moeten), rechtdoor staat aangegeven. Na een kilometer gereden te hebben, komen we aan een militaire controlepost. Dat is niets. Het is gewoon paspoortcontrole zoals op zoveel plaatsen hier. Forget it, deze weg is volledig afgesloten wegens legermanoeuvres. Voilà zie,en hier staan we terug.

Ah, hier zie, er is nog een wegje dat hier naar rechts gaat. Dat is in elk geval de goede richting.

Na een kilometer of vier versmalt het asfaltwegje tot we er nog net doorkunnen met de wagen. Ja, we kunnen niet anders dan doorrijden, anders blijven we hier de hele dag rond die berg draaien.

We moeten de ene haarspeldbocht na de andere nemen, bergop, bergaf. Dalen, stijgen, 5%, 10%, 15%, soms wel 20% helling of nog meer op momenten. Ons Toyota-moteurke ziet af. Naar beneden ben ik verplicht ons automatiekske in L te steken, anders remmen we niet genoeg af op de motor en gaan we veel, vee….eeel (vraag maar aan Carine) te snel.

Ik heb wel een heel mooie slang (ongeveer 1,5m lang) zie wegglibberen in de kant. Aan de tekening te zien een boa. Ik kon spijtig genoeg niet stoppen, tedzju.

Na een goed uur door die wegjes gereden te hebben en steeds omgevallen bomen en afgekraakte takken te hebben ontweken (van de storm vannacht), komen we op een grotere weg uit. Gelukkig zijn we die hele tijd geen enkele wagen tegengekomen (afgelegde weg 36 km). Oef!!!

Nu mag je eens drie keer raden, zie. Inderdaad, we zitten godverdomme weer op één van die wegen die we al twee keer gedaan hebben.

Ze kunnen nu eens ferm mijn kl…ten kussen. Ik rij terug naar Mae Chan en neem dan de hoofdweg 1 tot Mae Sai.

Voila, dàt is dan toch gelukt. Afgezien van de teveel afgelegde 120 km, is alles weer in orde.

Nu even naar de grens met Myanmar rijden (vroeger Birma). Veel volk daar, maar we zijn weer de enige witte.

We waren van plan om even Myanmar binnen te gaan, zoals de andere keer, maar nu krijg je bij het terug binnengaan in Thailand slechts een visum voor 14 dagen (was vroeger 30 dagen). Daar komen we niet mee toe voor onze hele reis. Anders moeten we 500 baht per persoon per teveel gebleven dag bijbetalen en daar heb ik geen goesting in. Ik heb dan maar een foto van de grens genomen.

Daarna terug doorgeregen naar onze eindbestemming voor vandaag, Chiang Saen.

Ondertussen nog gestopt in het Opium-museum (Hall of Opium). Een prachtige ervaring. Het is een splinternieuw gebouw (zeker 400m lang in 3 verdiepingen) voorzien van de nieuwste multimediatechnieken. Je bent er wel een hele dag zoet als je wil. Het doet je ook even nadenken over druggebruik en de gevolgen daarvan.

Ook nog gestopt aan de Gouden Driehoek. Dat is het punt aan de Mekong-rivier waar drie landen samenkomen, links Thailand, in het midden Myanmar en rechts Laos.

Ingecheckt in het Chiang Saen River Hill hotel. We krijgen een mooie kamer.

’s Avonds gegeten langs de Mekong-rivier in de Thai Cuisine.

Het is de eerste keer sedert we in Thailand zijn, dat we geen Thais eten. Carine bestelt eend en ik een T-bone-steak. Het vlees is lekker en de canard ook. Machtige pepersaus trouwens, je kan ervan na een tijd met je tong je neusgaten uitlikken, zo stijf staat ze.

Jammer ook dat de mensen hier in het noorden geen letter Engels verstaan. Je moet hier alles letterlijk met handen en voeten uitleggen. Ik heb geriskeerd om tweemaal iets te vragen (telkens iets anders) en zij wijzen mij tweemaal naar het toilet. Rare gasten.

We hebben hier ook onze bedenkingen gekregen over handgebaren. Ik vraag de rekening door (zoals ze bij ons doen) het gebaar te maken door te wrijven met uw duim tegen de wijsvinger. Dat moet hier iets helemaal anders betekenen want iedereen van de volledige bediening schiet in een lach uit. Ik zwijg maar wijselijk en laat in stilte een scheet. Ruik jullie goesting en zwijg.

Tot morgen.

Carine en Eddy.

Met de auto dag 2

Onderweg dag 2

Zo vroeg mogelijk opgestaan om na het ontbijt zo snel mogelijk weg te zijn uit het muggenhotel.

Eerst het Belgisch volkslied gezongen. Misschien ben je het vergeten maar het is wel nationale feestdag, hé!

Vandaag rijden we een iets langer traject, ongeveer 175 km, tussenstops en andere afwijkingen niet inbegrepen.

We hebben als eerste stop een gigantisch landbouwproject bezocht waar zo ongeveer van alles gekweekt wordt. Ik wou eerst nog een muggenkwekerij bezoeken, maar daar was Carine niet zo voor te vinden.

Onderweg genoten van de soms adembenemende landschappen. We rijden namelijk door de bergen op een hoogte van gemiddeld 1700m.

Iets na de middag zijn we gestopt in Thaton, waar we op onze vorige reis ook geweest zijn. In een klein restaurantje weer fantastisch gegeten (voor 190 baht = 4,70 € drank inbegrepen).

Ik denk dat zo ondertussen het wel 45° geworden is. Pfff… het is puffen maar we worden er al aan gewoon.

We wilden ook nog stoppen bij enkele bergstammen (Lisu en Lahsa, voor de liefhebbers), maar met ook de Longnecks (die gasten met al die ringen rond hun nek) maar we moesten te voet naar het dorpje afdalen (en terug ook natuurlijk). Afstand in totaal ongeveer 11 km. We hebben wijselijk bedankt.

Even ter informatie: de meeste mensen denken dat door zoveel ringen te steken, dat de nek langer wordt (doordat de wervels uit elkaar gaan) maar het is doordat die ringen zoveel wegen (één ring is ongeveer 1,5kg) dat de schouders naar beneden gedrukt worden. Voilà zie, school is gedaan.

Als we bijna in ons hotel waren, zijn we nog gestopt in Mae Salong. Hier is het al thee dat de klok slaat. De Chinese invloed is in deze streek heel groot. Je zit namelijk maar een paar kilometer van de Birmaanse grens en ook dicht bij China. Er wordt ons wel afgeraden om dicht bij de grens te komen omdat er de laatste dagen weer geregeld onlusten zijn, maar dat zien we morgen wel. Wie niet waagt, blijft maagd.

Ondertussen zijn we al ingecheckt in de Mae Salong Villa. Een aantal jaren geleden hebben we hier ook al eens geslapen en toen moest Carine haar bed verzetten ’s nachts omdat het inregende in de kamer recht boven haar bed. We hebben dus gekeken dat we een betere kamer kregen. Ook nog een bijkomend voordeel: het is goed weer dit keer.

Onze kamer heeft een schitterend uitzicht op de bergflanken en op de theeplantages. Ik zet wel een foto van het zicht vanuit de kamer op de blog.

Vanavond blijven we hier om te eten, want we weten van vorige keer dat je hier lekker kunt eten.

Groetjes.

Carine en Eddy.

Op weg

Op weg

Vanmorgen hebben we onze auto gekregen. Hun spel voor de borg met de Visa-kaart werkte vaneigens weer niet dus maar een klassieke “slip” gemaakt. Voor mij is dat beter, want bij aankomst verscheuren ze die dan en ben je zeker dat er niets van je rekening gaat.

Om een uur of 9 zijn we dan vertrokken, allee, we hebben toch een redelijke poging gedaan.

De moeilijkheidsgraad was dit jaar nog wat hoger.

Punt 1: in Thailand rijden ze links, dat is al niets niks om aan gewoon te geraken. De eerste ker dat je in de auto wil stappen zit je op de passagierszetel. Allez vooruit, als je wil rijden moet je rechts instappen.

Punt 2: de auto heeft een automatische versnellingsbak.

Ik wil er voor wedden dat alle boksers met een auto met automatische versnellingsbak rijden. Waarom? De eerste keren dat je wil stoppen zit je natuurlijk ontkoppelen, dus zit je automatisch met je linkervoet op het rempedaal. Patat, met twee met onze neus tegen de voorruit. In het eerste uur hebben we de voorruit een paar keer van zeer dichtbij gezien.

Maar dat went en links rijden ook. Enig nadeel is dat de richtingaanwijzers ook aan de rechterkant van het stuur zitten, dus in het begin hebben de ruitenwissers heel goed gewerkt.

Eerst zijn we naar een tempel geweest die in de bergen ligt. Dan zijn er nog zo’n 200 trappen te doen om er te geraken. Maar we hebben dit goed verdeeld. Ik naar boven met de trap en Carine met de kabellift en om naar beneden te komen andersom.

Miljaar, is het weer warm, ongeveer 40 graden.

Beneden gekomen zijn we wat gaan drinken. Een grote Pepsi en een grote water. Prijs: 30 baht (= 0,70 €).

Hopla en wij weer weg. De reis vandaag is niet erg lang, zo’n 95 km. We gaan wel naar de bergen. Onderweg nog een paar keer gestopt (sigaretje en een drankje) en dan nog eens naar de Mae Sa watervallen geweest. Dat is een serie van 10 watervallen. De laatste hebben we wel niet meer gedaan. Dan ben je heen en terug zeker 4 uur onderweg.

In de late namiddag naar ons hotel gereden, Marisa Resort. Dat is een heel groot terrein met allemaal verspreide bungalows, steeds met een terras boven een vijver. Volledig in de wilde natuur.

Je kunt het dus al raden: wat is de grootste gemene deler tussen veel vijvers (stilstaand water) en tropische plantengroei ? Juist: muggen!

Voor mij valt het nog redelijk mee, maar ondertussen is Carine al een wandelende puist geworden. Ik vrees dat melaatsheid toegeslagen heeft maar er vallen nog geen stukken af dus zullen het wel “gewone” beten zijn. Ter verduidelijking: als je hier een beet hebt, dan zijn de bulten ongeveer x10 vergeleken met bij ons, je kan dus denken… Ik zal dus geen foto op de blog zetten.

We zijn nog ’s avonds heel lekker gaan eten in Chiang Dao. En dan ons bedje in. Met muskietennet wel te verstaan.

Tot morgen.

Carine en Eddy.

Chiang Mai dag 2

Chiang Mai

We hebben heerlijk geslapen vannacht. We zijn wel nog niet volledig aan de Thaise tijd aangepast. ’t Was moeilijk om wakker te worden. Maar moeilijk gaat ook.

Na een stevig ontbijt (mijn eerste koeienogen) zijn we ven met de tuk-tuk naar het “travel-agency” geweest voor wat meer uitleg voor morgen. Morgen komen ze onze auto afleveren en we moeten zeker zijn dat alle papieren in orde zijn.

Alle nodig papierwerk daar uitgevoerd en wijle weer weg.

Gisteren hadden we van de zoo gesproken, wel zo gezegd … zo gezegd.

We zijn wel met een gewone taxi geweest want met de tuk-tuk 12km ver rijden, dat zien we niet direkt zitten.

In de zoo vragen we het volledige pakket, dus met aquarium open.

We kunnen meerijden met van die grote open bussen, maar neen … de dommekloten gaan dat wel ne keer te voet doen, dan zie je meer.

Wel we hebben meer gezien, zulle. Als je al het zweet zou opgevangen hebben in een emmer, ewel, hij zou overgelopen hebben. Amai, wat een wandeling!

Ik moet er wel bijzeggen dat we er achteraf gezien veel deugd van gehad hebben. En we hebben veel gezien. Als je te voet bent, dan kun je al eens achter de schermen gaan kijken, hé.

Wat valt er op? Overal waar het busje stopt, dan is het “inkteproper”. Maar als je wat verder gaat, wat een vuile boel, soms!

Wat valt er nog meer op? Alle beesten die hier zitten, zijn gefrustreerd. Ofwel zitten ze de hele tijd hetzelfde te doen, owel lopen of zwemmen ze steeds hetzelfde patroontje. Zielig.

Er zaten wel wat beesten die we nog nooit of al lang geleden nog gezien hadden.

Ik zal een keer een lijstje maken met wat we ongeveer allemaal gezien hebben, maar vandaag niet.

Wat waren de hoogtepunten?

Zeker het aquarium, splinternieuw aangelegd, zeer mooie individuele aquaria maar het orgelpunt is toch de tunnel waar je kunt doorlopen met links, rechts en boven je water en vissen (ook grote haaien). Deze tunnel is ongeveer 250 m lang. Prachtig.

Volgende hoogtepunt waren de reuzenpanda’s. Ik had mij die gasten toch kleiner voorgesteld. Er zitten daar gasten tussen van 144 kg (naam = Ping-Ping). Of moet ik zeggen Ping-Pong? Want hij speeld nogal met mijn kl…ten als ik een foto wou nemen. Camera in aanslag, patat, kop draaien of met zijn rug naar mij toe, miljaar.

Al die dieren in de zoo hebben daar wel wat van. Misschien hebben ze mij herkend. Vooral de otters hebben (net als in Costa Rica) goed met mijn voeten gespeeld. Een half uurtje werk, 52 foto’s getrokken en er dan uiteindelijk 1 (ja, één) overgehouden die een beetje fatsoenlijk was.

Ik heb toch wat goeie foto’s kunnen nemen, joepie. Ik zet er wel een paar op de blog.

Ondertussen was ik mijn kaart kwijtgeraakt. Zoals verwacht staat alles hier heel goed uitgetekend. We zijn een half uurtje op zoek geweest naar de uitgang, maar uiteindelijk toch gevonden. Ik had bijna Carine achtergelaten, zij kon ook direkt in het aquarium als … zaagvis.

Aan de uitgang nog wat gedronken en afgekoeld.

Taxi … taxi …!

Natuurlijk geen taxi te vinden. Wat? 12 km te voet, ge zijt op uwe kop gestekt zeker (hela, de zaagvis kan babbelen!).

We hebben er toch één op de kop kunnen tikken (letterlijk). Zoef en weg.

In het hotel ons verfrist en nog wat gerust tot een uur of zes. Ik heb honger! Volgende patient …

Ik had een goed restaurant gevonden in de trotter-gids. Daar zijn we dan naartoe gegaan, maar eerst gepasseerd langs de apotheker. Want Carine zit met drie lelijke beten op haar bil. Man, wat een kanjers. Die ene zit zeker 2 cm dik en is 10 cm groot, amai. Er loopt ook nogal wat vocht uit. Dat kan van geen mugske zijn, hoor. Nu wat opdrogen met iso-betadine en de nieuw gekochte zalf erop. Dat gaan we morgen in het oog houden.

We hebben fantastisch gegeten. Eerst tempura van grote garnalen, dan springrolls met kip en dan als hoofdgerecht een hot-pot (is eigenlijk Vietnamees). Google dat maar eens op internet.

Ondertussen terug op de kamer, want vanavond vroeg slapen. De auto komt vroeg in de morgen maar dat horen jullie nog wel.

Bye.

Carine en Eddy.