Terug in de ether

Terug in de ether

Het is al een tijdje geleden dat we nog iets kunnen posten hebben.

Ondertussen zijn we vertrokken vanuit Ko Samui met de ferry, zo’n anderhalf uur varen. Daarna richting Krabi getrokken in een mooi junglehotelletje. Rustige kamer met een groot terras aan een riviertje.

Eén nachtje Krabi en dan normaal gezien op weg naar Kao Sok.

Maar, ge kent ons, hé, de plannen terug gewijzigd. Carine kent via het werk iemand die verleden jaar een hotel geopend heeft op Ko Lanta, één van de eilanden voor Krabi.

We hebben hem even gebeld en er is plaats (waar niet trouwens?). We kunnen er geraken maar dan hebben we de dag erna een lange trip voor de boeg. Hupla, we wagen het erop. Tot aan de pier gereden (een uurtje) en dan de ferry naar Ko Lanta Noi. Kwartiertje varen en terug van de ferry, 5 kilometer rijden en dan de ferry naar Ko Lanta Yai. Noi en Yai betekent gewoon noord en zuid.

We hebben we een uurtje of twee gezocht om het hotel te vinden maar we zijn er geraakt. Een heel modern gebouw dat helemaal niet lijkt te passen tussen andere Thaise hotels, maar ieder zijn keuze. Het is erg mooi en verzorgd. Voor de liefhebbers: het hotel heet 'The Houben' .Het hotel heeft 15 kamers, niet te groot en niet te klein dus.

We kiezen de suite. Hele grote kamer met terras die uitgeeft op de kliffen. Ook jacuzzi buiten, en hop, direct vol water laten lopen en erin.

’s Avonds weer een reuzenstorm. We hadden hem van over zee zien aankomen. En waaien en bonken en regenen als de beesten.

’s Morgens heeft Carine een douche kunnen nemen, maar tegen dat het mijn toer was, geen water meer.

Daarna vertrokken richting Kao Lak, een rit van 235km, dat zal een aantal uren vergen, geloof me. Maar alles valt goed mee, tegen dat het 15.00 uur is, zijn we er. Terug een mooie suite gekregen, die ik vooraf had bijgeboekt. We zijn hier tenslotte voor twee nachten.

Vandaag zijn we naar Phuket gereden, toch zo’n 125 km enkel. Regelmatig een pint gedronken, wat geshopt. Geprobeerd om de lens te vinden die Yves gevraagd had, maar dat is spijtig genoeg niet gelukt.

In de namiddag nog een laatste noodlesoepje gegeten en terug naar het hotel. Het was 20.00uur als we terug waren. Ik was blij dat we er waren want in het donker hier door die verlaten wegen rijden, die je niet kent, dat is ook niet alles.

Voilà, onze laatste nacht in Thailand.

Morgen om 15.00 uur stijgen we op van Phuket naar Bangkok waar we om 20.30 uur het vliegtuig richting thuis nemen.

Als alles goed gaat zijn we zaterdagnamiddag terug in Brussel.

Thailand zit er weer op voor dit jaar, jammer en niet jammer.

Tot thuis.

Carine en Eddy.

Vertek uit Ko Samui

Vertrek vanuit Ko Samui

Joepie, vandaag terug op pad.

Om 9.00u stipt zijn ze er met de auto. Een grote Toyota Altis. Prime uitgeruste wagen, en weer automatische versnellingsbak, dus opgelet in het begin voor de platte voorruitneuzen.

We rijden zo goed als heel Ko Samui rond deze voormiddag. Niet moeilijk, het is maar een voorschoot groot.

We rijden door tot aan de ferry. Gelukkig staan er maar 2 camions en 2 auto’s. Even een ticketje gaan kopen.

Met de wagen? Ja. Uw Q-slip, alstublieft! Q-slip? Ik dacht dat ik hier mijn onderbroek moest afdoen, maar het blijkt dat we aan een ander kotje eerst een blaadje voor de auto moeten halen.

Allée vooruit. We zijn ingeschreven voor de ferry van 10.30u. Ik rij alleen de wagen in de ferry binnen. Carine moet via de passagiersingang. Ik ben juist binnengereden of ik zie de achterpoort al naar boven gaan. Oei, als dat maar goed komt voor Carine, want het was toch nog 200m voor haar. Na een paar minuten zie ik haar gelukkig in schuim en in zweet haar kop uitsteken.

De overtocht duurt 1u en 45 minuten. Best lang voor zo’n kort stuksken.

Nu de weg vinden naar Nakhon Sri Thammarat, zonder kaart. Maar het lukt wonderwel.

Onderweg even gestopt om iets te eten.

Carine gebakken rijst met vlees en ik natuurlijk weer een noodelsoep. Het was heel lekkere soep, heel anders dan die die ik al gegeten had. Dit keer met glasnoodels, lenteui, sla, selderij, zeewier, tofu, nog een ander soort ballen, hart en varkensingewanden (vette darmen). Was heel lekker en meer dan genoeg. Vanmiddag gegeten en gedronken voor 140 baht.

Het hotel, Lotus Twin Towers, hebben we gemakkelijk gevonden. Het is immers groot genoeg (18 verdiepingen en ik denk 408 kamers). Je vraagt je soms af wat zo’n enorme hotels in zo’n boerengaten komen doen. En hoe die kunnen opbrengen, het blijft een raadsel.

We hebben een mooie kamer op de 12^de verdieping.

Vanavond iets gaan eten in het restaurant van het hotel. We gingen buiten eten maar we werden ter plaatse gefusilleerd door de honderden muggen. Hop, hop, rap naar binnen.

Achteraf nog iets in de bar gaan drinken (voor een keer een Armagnacske). Het was er rustig (met live muziek) tot we binnen de kortste keren in een karaoke van gepensioneerde Thaien terechtgekomen waren. Hup, onze drank naar binnen en weg. Wat een gejank.

Vanavond nog een beetje proberen de weg uit te steken voor morgen (via internet) want we gaan naar Krabi.

Bye.

Carine en Eddy.

Ko Samui dag 2

Ko Samui.

Vandaag een rustige tussendag.

Twee “fried eggs” voor ontbijt met wat toast en vers fruit. De kleine banaantjes zijn hier overheerlijk. Om op te eten, hé, natuurlijk.

Daarna even naar Lamai Beach geweest waar we wat gegeten en gedronken hebben aan het strand.

Wat lezen, een glas gaan drinken, terug wat gaan rusten, iets gaan eten en nog wat gedronken.

Dat was het ongeveer voor vandaag.

Tot morgen.

Carine en Eddy.

AANDACHT

Dag iedereen,

we doen hier ons best om jullie zo goed als we kunnen op de hoogte te houden.

We zouden het echter wel fijn vinden als jullie ook eens wat meer van jullie lieten horen. We horen ook graag eens iets van het thuisfront.

Groetjes.

Carine en Eddy

Voor de laatste keer naar Thailand

Terug naar Bangkok en naar Koh Samui.

Vannacht goed geslapen.

Ben de hele nacht bezig geweest met eventuele plastische chirurgie. Carine wou gisterenavond zeker weten dat mijn koorts goed gezakt was en ze liet me ieder half uur mijn koorts meten. Daarom heb ik overwogen om in mijn voorhoofd (er is toch plaats genoeg) een digitale temperatuurmeter te laten implanteren. Handig, dan kan ze telkens ze naar mij kijkt mijn temperatuur aflezen.

Enfin, vandaag is een reisdag. We verlaten Cambodja en gaan terug naar Thailand.

Eerst vliegen we van Phnom Penh naar Bangkok (50 minuten) en dan van Bangkok naar Koh Samui (45 minuten).

Ondertussen zijn we aangekomen in ons resort waar we 2 nachten verblijven, de Koh Samui Yacht Club. Allemaal aparte bungalows (leuk ingericht) met een terrasje direct aan het strand. Even gaan neuzen, de bar ziet er ook goed uit (ook belangrijk, hé).

Vandaag zijn de rollen blijkbaar omgewisseld, Carine voelt zich vandaag niet lekker. Ze heeft wel geen koorts maar haar maag is zeker niet in orde. Afwachten maar wat het wordt.

Tot morgen.

Carine en Eddy.

Phnom Penh - dag 2

Phnom Penh – dag 2

Gisterenavond vroeg in mijn bedje en lekker uitslapen. Niks van, zeker 4 uur liggen klappertanden van de kou. Ze hadden me precies bij vriesweer buitengezet.

Deze morgen wakker geworden en koorts gemeten: 38,48°C. Oei, dat wordt serieus. Ik ga toch proberen de zaken te zien waarvoor ik naar Phnom Penh gekomen ben. En als dit tegen vanavond niet verbeterd is, dan moten we naar een dokter, niets aan te doen. Zo kan het in elk geval niet verder.

Toch allebei een goed ontbijt genomen en om 8.30u vertrokken met volgend parcours: Koninklijk Paleis, Apshara-school, Killing Fields, Tol Slueng (S-21) en Nationaal Museum.

Koninklijk Paleis was goed verzorgt (dat zal wel normaal zijn zeker als de king hier woont), maar we mochten maar de helft bezoeken wegens een delegatie. Dat zeggen ze pas als je de volle pot betaald hebt, hoor. Lepe ventjes, die Cambodjaanse mannekes.

Dan de Apshara-school. Die stond eerst niet op het programma maar was wel leuk. Dat si een dansschool (professioneel, dus met bachelor-diploma) waar de traditionele dansen aangeleerd worden. Leuk om te zien. Er zitten daar al gastjes van een jaar of 3, maar dat zag er toch meer uit als een verkapte babysit. De gevorderden waren heel mooi om te zien.

Ja, en dan de Killing Fields. Op de keper beschouwd is hier wel niet erg veel te zien maar het gaat meer om de symbolische betekenis van dit terrein. Hier werden in 1979 meer dan 80 massagraven gevonden. Niemand werd hier doodgeschoten maar gestoken, geslagen en nog van die dergelijke toestanden meer. Hup, en direct in de put. Ondertussen speelde heel luide muziek zodat ze op die maner konden verbergen wat hier gebeurde. Van één massagraf met zo’n 200 mensen, was iedereen onthoofd en werd het hoofd niet teruggevonden.

In één van de wandelgangetjes waar we op waren, vonden we nog een gebit uitsteken uit de grond. Het doet je toch wel iets.

In het midden hebben ze nu een gebouw geplaatst met 11 glazen verdiepingen. Beneden liggen kleren, hogerop enkele verdiepingen met schedels gerangschikt volgens doodsoorzaak en hoger beenderen en op het hoogste andere restanten zoals kaakbeenderen.

Op het terrein staat ook een boom waartegen de kinderen gewoon tegen de stam doodgeslagen werden. Je mag er niet aan denken.

Dan naar S-21. Dat was een school die in 1975 omgevormd is tot gevangenis en marteloord (onder het regime van Pol Pot). Het geeft je echt een raar gevoel om hier rond te lopen, zeker als je door de kleine geïmproviseerde cellen loopt of door de afdelingen met foto’s. Ja, hier werd van iedereen een foto genomen (een beetje zoals de nazi’s deden) vooraleer ze naar de Killing Fields gebracht werden, natuurlijk na het nodige ondervragen en folteren. Wierd.

Wat het vreemde daaraan is dat dit verdomme nog maar 33 jaar geleden is dat dit spel gestopt is!

Darna nog naar het Nationaal Museum. Heel mooi gebouw en goed ingericht maar alleen interessant voor mensen die heel erg in de geschiedenis van Cambodja geïnteresseerd zijn, dus even een toer gemaakt maar slechts bij een paar zaken werkelijk langer stilgestaan.

Dan terug naar ons hotel.

Ik had vandaag al heel de dag gezweet als eens das (neen, geen plastron) en dat heeft waarschijnlijk deugd gedaan.

Kijk, we zijn nu 21.23 u en (hout vasthouden, OK, mijn kop is goed genoeg) geen koorts meer.

Morgen terug naar Thailand.

Salut.

Carine en Eddy.

Naar Phnom Penh

Naar Phnom Penh

Gelukkig kon ik vandaag lang uitslapen want de vlucht was pas om 14.10u.

Gisterenavond 38° koorts dus we leven voorlopig om de 4 uur op Nurofen.

De vlucht is helemaal op tijd vertrokken en na 40 minuten stonden we in Phnom Penh. Nu een taxi naar het hotel.

Allée, hotel, het zag er langs de buitenkant al maar zozo uit, als we de kamer zagen dan was het helemaal niets. Vuile vloeren, een enorme stank in de kamer, … Bah.

Even gevraagd voor een andere kamer. Ja, er was er nog eentje, maar die was nog kleiner dan de onze. Carine is mee gaan kijken. Deze kamer stonk als een muffe kelder. Ja, en daar stonden we dan.

Direct op internet gekeken (gelukkig hebben we ons klein laptopje mee, hé) en een mail gestuurd naar het agentschap. Maar daar zullen we toch wel niks van horen dus uitgekeken naar een ander hotel. Toevallig kwam ik op een site waar het hotel waar we nu zaten beschreven werd door mensen die er wel geslapen hebben. Zij hadden heel veel last van wantsen en bloedzuiger, dus nu waren het alleszins zeker.

Op Tripadvisor even gekeken naar de hotels die het best aangeschreven stonden (zonder natuurlijk enorm veel geld te moeten betalen) en we hebben er een gevonden, The 252.

Even gebeld met de Franse eigenaar. We hadden geluk, nog één kamer over.

Het hotel gezegd om maar vast een taxi te bellen. Ze waren er wel niet gelukkig over maar daar veeg ik mijn voeten aan.

De taxi in. Probleem nummer 2: hotel onbekend. Nu begon mijn bloed toch wel op het randje van overkoken te staan, maar ik moet me rustig houden van Carine. Na een 20 minuten toch het hotel gevonden (na steeds aan ons te vragen: is het hier ? Is het hier ? Ja, wat moten wij dat weten, hij is toch taxichauffeur).

Voilà, en nu zitten we rustig op een terrasje aan het zwembad en een goede frisse pint (met voorlopig geen koorts).

Morgen naar de Killing Fields.

Bye.

Carine en Eddy.

Terug naar de tempels

Nog tempels

Vandaag een rustige dag. We gaan nog enkele tempels bezichtigen die veel verder van Siem Reap gelegen zijn, zo’n 70km. Dus we gaan een tijdje rijden.

Gisterenavond startte al niet goed. Pijn in de keel van al die airco’s in de hotels en elders. Die staan altijd op diepvriesstand. Bovendien heb ik koorts. Maar we laten ons niet kennen. Misschien betert dit in de loop van de dag.

Het zijn interessante tempels, wat kleiner dan Angkor Wat maar dat geeft niet. Soms zijn die tempels nog mooier door hun schitterende sculpturen.

Om 15.00u terug naar het hotel om rond 16.30u weer te vertrekken om de zonsondergang te zien op één van de tempels.

Jawadde, om op die tempels te geraken, dat was nogal iets. Eerst ongeveer 1,5km lopen door de jungle en dan de tempel beklimmen. Hola, 6 series van zeer steile trappen tot we op het bovenste plateau komen. En dat bij temperaturen van boven de 40°C, niet van de poes.

De zonsondergang begint goed. Maar op het laatste kruipt de zon toch achter de wolken. Gelukkig had ik daarvoor al een foto genomen. De rest zal de zonsondergang gemist hebben.

Voor de foule begint af te dalen van die trappen (waar geen enkele veiligheid aanwezig is) gaan wij de trappen af. Als wij al lekker beneden rondlopen, daalt de rest af. Dat moet je zien op die trappen. De meesten zijn Japanners dus je weet al dat die gasten geen tijd en ook geen manieren hebben. Een “mooi” spektakel.

Na een rustig wandelingetje naar beneden brengt onze gids ons terug naar het hotel. Ik heb vandaag niet veel lust om naar stad te gaan. De koorts begint weeral toe te slaan. Dus vroeg in bed.

Hopelijk heb ik een goede nachtrust en kan ik dat spel een beetje uitslapen, want morgen vliegen we naar Phnom Penh.

Groetjes.

Carine en Eddy.