Phnom Penh – dag 2

Gisterenavond vroeg in mijn bedje en lekker uitslapen. Niks van, zeker 4 uur liggen klappertanden van de kou. Ze hadden me precies bij vriesweer buitengezet.

Deze morgen wakker geworden en koorts gemeten: 38,48°C. Oei, dat wordt serieus. Ik ga toch proberen de zaken te zien waarvoor ik naar Phnom Penh gekomen ben. En als dit tegen vanavond niet verbeterd is, dan moten we naar een dokter, niets aan te doen. Zo kan het in elk geval niet verder.

Toch allebei een goed ontbijt genomen en om 8.30u vertrokken met volgend parcours: Koninklijk Paleis, Apshara-school, Killing Fields, Tol Slueng (S-21) en Nationaal Museum.

Koninklijk Paleis was goed verzorgt (dat zal wel normaal zijn zeker als de king hier woont), maar we mochten maar de helft bezoeken wegens een delegatie. Dat zeggen ze pas als je de volle pot betaald hebt, hoor. Lepe ventjes, die Cambodjaanse mannekes.

Dan de Apshara-school. Die stond eerst niet op het programma maar was wel leuk. Dat si een dansschool (professioneel, dus met bachelor-diploma) waar de traditionele dansen aangeleerd worden. Leuk om te zien. Er zitten daar al gastjes van een jaar of 3, maar dat zag er toch meer uit als een verkapte babysit. De gevorderden waren heel mooi om te zien.

Ja, en dan de Killing Fields. Op de keper beschouwd is hier wel niet erg veel te zien maar het gaat meer om de symbolische betekenis van dit terrein. Hier werden in 1979 meer dan 80 massagraven gevonden. Niemand werd hier doodgeschoten maar gestoken, geslagen en nog van die dergelijke toestanden meer. Hup, en direct in de put. Ondertussen speelde heel luide muziek zodat ze op die maner konden verbergen wat hier gebeurde. Van één massagraf met zo’n 200 mensen, was iedereen onthoofd en werd het hoofd niet teruggevonden.

In één van de wandelgangetjes waar we op waren, vonden we nog een gebit uitsteken uit de grond. Het doet je toch wel iets.

In het midden hebben ze nu een gebouw geplaatst met 11 glazen verdiepingen. Beneden liggen kleren, hogerop enkele verdiepingen met schedels gerangschikt volgens doodsoorzaak en hoger beenderen en op het hoogste andere restanten zoals kaakbeenderen.

Op het terrein staat ook een boom waartegen de kinderen gewoon tegen de stam doodgeslagen werden. Je mag er niet aan denken.

Dan naar S-21. Dat was een school die in 1975 omgevormd is tot gevangenis en marteloord (onder het regime van Pol Pot). Het geeft je echt een raar gevoel om hier rond te lopen, zeker als je door de kleine geïmproviseerde cellen loopt of door de afdelingen met foto’s. Ja, hier werd van iedereen een foto genomen (een beetje zoals de nazi’s deden) vooraleer ze naar de Killing Fields gebracht werden, natuurlijk na het nodige ondervragen en folteren. Wierd.

Wat het vreemde daaraan is dat dit verdomme nog maar 33 jaar geleden is dat dit spel gestopt is!

Darna nog naar het Nationaal Museum. Heel mooi gebouw en goed ingericht maar alleen interessant voor mensen die heel erg in de geschiedenis van Cambodja geïnteresseerd zijn, dus even een toer gemaakt maar slechts bij een paar zaken werkelijk langer stilgestaan.

Dan terug naar ons hotel.

Ik had vandaag al heel de dag gezweet als eens das (neen, geen plastron) en dat heeft waarschijnlijk deugd gedaan.

Kijk, we zijn nu 21.23 u en (hout vasthouden, OK, mijn kop is goed genoeg) geen koorts meer.

Morgen terug naar Thailand.

Salut.

Carine en Eddy.